Kort verslag van de ALV 7 mei 2012:

• Er is nog steeds niemand voor de functie van Voorzitter en Secretaris BC Best, en dat is jammer. Zonde vrijwilligers is er geen club !! Bij deze nogmaals een oproep. De functies zijn niet echt tijdrovend maar wel zeer wenselijk om de club te laten draaien. Er is geen kennis van basketball nodig.
• Er is wel een opvolging van de wedstrijdsecretaris, deze wordt overgedragen aan Martin van Vorstenbosch en bijgestaan door Erwin Hoogerwoord. Hiermee kan Erik van de Velde na ruim 10 jaar deze functie overdragen, Erik waarvoor dank !!
• Contributie 2012-2013 bepaald
• Indeling teams 2012-2013 is nog niet geheel duidelijk dit heeft met de volgende redenen te maken: nog wat onduidelijkheid van een aantal leden, situatie trainers etc. Het lijkt erop dat de team XU12, JU14 en JU16 wel vaststaan. Zie de teams pagina voor de voorlopige indeling

Namens het bestuur van BC Best

Ruim 180 supporters zagen hoe het balletje er in de kolkende Martiniplaza net niet in ging in die laatste seconden. Na een prachtige teamprestatie is het dan toch gelukt, eindelijk wist EiffelTowers in Groningen te winnen met 73-74. “We hebben ontzettend veel geluk gehad”, zei man van de wedstrijd Rogier Jansen. Maar hij dacht gelijk terug aan bepaalde momenten in het seizoen. “Tegen Magixx voor de beker missen we de laatste bal, een paar keer verloren we van Leiden in de laatste seconde, die wanprestatie in Leeuwarden, de geschorsten in de vorige wedstrijd; we hebben zoveel tegenslag gehad. Vandaag was het ons wél gegund.”

Dit betekent dat EiffelTowers de finale gaat spelen tegen Leiden. Deze gaat 15 mei van start in Leiden. De eerste thuiswedstrijd in de Maaspoort is op 17 mei om 16.00 uur. We hebben alle steun en een hoop lawaai van de supporters nodig! Wil jij een thuiswedstrijd bezoeken? Ga dan naar www.eiffeltowers.nl/schedule/topteam .

Kaarten voor de uitwedstrijden zijn verkrijgbaar via The Titans ((http://www.eiffeltowers.nl/tickets/tickets).  

Let’s get loud!!

Speeldata best-of-7

• 15 mei ZZ Leiden – EiffelTowers 20.00
• 17 mei EiffelTowers – ZZ Leiden 16.00
• 19 mei ZZ Leiden – EiffelTowers 20.30
• 24 mei EiffelTowers – ZZ Leiden 20:00
• 26 mei ZZ Leiden – EiffelTowers 20.30
• 31 mei EiffelTowers – ZZ Leiden 20:00
• 3 juni ZZ Leiden – EiffelTowers 15.00

 Voor meer informatie kijk op  www.eiffeltowers.nl.

Zou de schrijfster Agatha Christie in 1939 niet het boek ‘Tien Kleine Negertjes’ geschreven hebben, maar op zaterdag 21 april coach geweest zijn van HS1 en H20, dan had het boek ongetwijfeld een andere titel gehad. 
Analoog aan het boek “verdween” in de week voorafgaand aan de wedstrijd de ene na de andere speler van HS1 en H20 van het toneel en van de 19 spelers die beide teams op papier samen hebben, waren er uiteindelijk maar 7 beschikbaar voor HS1 (5 HS1 en 2 H20) en 5 voor H20 (2 H20 en 3 HS1). Ook de coaches deden mee aan het verhaal, want daar bleef er maar 1 (ik dus) over voor de beide wedstrijden. Dit betekende enkele boetes voor onrechtmatige spelers en bij winst van H20 een reglementair 2-0 verlies, maar dit was zowel financieel gezien als voor de competitiestand veel beter dan niet spelen.
De dappere 5 (Max, Menno, Erwin, Thomas en Lars) hadden ergens ook wel zin om de uitdaging aan te gaan en gesteund door Jarno en mijzelf speelden we eerst in Berlicum tegen koploper Springfield 3, om vervolgens als een speer naar Bakel te rijden om daar tegen nummer 2 Yellow Sox te spelen.

Yellow Sox – H20 : 55 – 70 ??

Omdat ik Jarno in Best moet afzetten kon ik niet direct naar Bakel gaan en miste het begin van de wedstrijd. Volgens het sheet heb ik scores gemist van Thomas, Max en Menno waardoor wij een 0-6 voorsprong namen. Vervolgens miste ik ook het 3tje van Thomas, maar was wel op tijd voor een dunk van Lars.
Door het goede schieten van Yellow Sox leek het 1^e kwart lang op een gelijkspel af te gaan, maar een rake vrijeworp van Menno en een score van Erwin zorgde voor een 17-20 winst van het 1^e kwart.
In het 2^e kwart ging Yellow Sox een fanatiekere man-to-man spelen en kregen wij duidelijk minder ruimte. Het lengtevoordeel lag bij Yellow Sox, maar het individuele klassenverschil was –niet geheel verrassend- in ons voordeel en dankzij de goed fluitende scheidsrechters mochten we regelmatig vrijeworpen nemen.
Toch liep het niet echt lekker; we leden onnodig balverlies, hadden niet altijd een antwoord op de fastbreak van Yellow Sox en miste het nodige onder de ring. Hierdoor kon Yellow Sox in de laatste 2 minuten een 29-36 achterstand ombuigen naar een 38-38 ruststand en dus hadden wij het 2^e kwart verloren met 21-18.
Intussen moesten we het zonder Max doen die vanwege een enkelblessure een tijd op de bank zat. We speelden eerst een soort meedraaiende 2-2 zone en daarna een 2-1-2, waarbij Max het rustpunt in het centrum van de verdediging werd. Hij deed dit uitstekend en kon net genoeg storen om makkelijke scores van Yellow Sox te voorkomen.
Kijkend naar het scorebord leek het redelijk gelijk op te gaan, maar stonden we aan het eind van het 3^e kwart wel met 50-49 achter. Gelukkig voor ons bleek het scorebord niet te kloppen en was de “echte” stand 50-51. Bij het bekijken van het sheet voor dit verhaal, heb ik toch m’n twijfels bij de juistheid van het sheet, want “onze” nummer 8 (die we dus niet hadden) schiet in de 3^e minuut een 3punter. Na een voorsprong van 50-45 (volgens het sheet, maar dan kunnen wij ons niet herinneren) in de 7^e minuut zou Yellow Sox niet meer scoren, maar scoren wij nog wel, onder andere “onze” nummer 7 (die we ook niet hadden).
Beide teams hadden spelers met nummer 5, 6 en 12, dus ook hier zou wel eens iets fout gegaan kunnen zijn, maar dan in het voordeel van Yellow Sox. De jongedames achter de tafel hadden misschien meer oog voor het mannelijk schoon op het veld, dan voor de cijfertjes op het sheet?

Het zou dus nog spannend kunnen worden; zeker omdat bij enkele spelers van ons de energie aardig aan het opraken was. Waar wij lange aanvallen speelden en geduldig wachten op de vrije man, leed Yellow Sox balverlies bij te gehaaste fastbreaks en was het aantal blocks van Lars en Thomas nauwelijks te tellen.
Bij een 53-57 stand in de 4^e minuut was winst allerminst zeker en werd in een time out de tactiek aangepast. Met 4 rondpassende spelers ruim buiten de 3puntslijn en de 5^e speler inside 1 tegen 1, vervolgde we de strijd. Yellow Sox had hier niet echt een antwoord op en raakte vermoeid door het heen en weer rennen naar onze speler met de bal. Als de bal inside ging kwam een 2^e speler van ons dichterbij voor het schot en vooral Erwin schoot met scherp in deze fase. Zo liepen we verder uit naar 53-65 in de 8^e minuut. Yellow Sox probeerde af en toe wel druk te zetten, maar liep hierbij veelvuldig tegen fouten aan.
Omdat ze ook maar 7 spelers hadden, werden de fouten een probleem: nummer 8 zat met 5 fouten op de bank, nummer 10 had 4 fouten en nummer 5, 6, 7 en 9 hadden 3 fouten. Bij ons was niemand in foutenlast, want Erwin was “topscoorder” met 2 fouten.
We bleven vasthouden aan de tactiek en geholpen doordat we al onze vrijeworpen in dit kwart raakschoten, wonnen we de wedstrijd met 55-70!

Bij onze 5-19 winst in het laatste kwart heb ik wel weer de nodige twijfels, onder andere omdat “onze” nummer 8 in de 5^e minuut weer scoort. Je vraagt je dan af of de rest wel klopt, vandaar de “??” achter de stand aan het begin.
Voor de meeschrijvers nog de scores (voor wat die waard zijn), ik heb het sheet gevolgd en spelers mogen correcties doorgeven. Scores op volgorde van rugnummer: Erwin 9 (1 3p en 0 van 1 vrijeworp), Thomas 10 ( 1 3p en 1 van 4 vrijeworpen), Lars 30 (1 dunk en 9 van de 11 vrijeworpen), Max 2 (1 blessure), Menno 12 (2 van de 6 vrijeworpen) en verder had onze onbekende nummer 8 er 5 (1 3p) en nummer 7 had er 2. Aangenomen dat “ons” drietje van nummer 8 van Yellow Sox was, wonnen zij het 3tjes schieten met 6-2. Ook wonnen ze het foutenverzamelen overduidelijk met 23-5!
Het vrijeworpschieten wonnen wij met 50% (12 van 24) tegen 29% (2 van 7).

Al met al een mooi resultaat en hulde aan onze spelers die een groot deel van hun zaterdag bezig waren om ons sportief te vertegenwoordigen en ondanks de vermoeidheid streden voor een overwinning in de wetenschap dat die omgezet zou worden in een 2-0 verlies. Klasse jongens!

De coach.

Zou de schrijfster Agatha Christie in 1939 niet het boek ‘Tien Kleine Negertjes’ geschreven hebben, maar op zaterdag 21 april coach geweest zijn van HS1 en H20, dan had het boek ongetwijfeld een andere titel gehad. 
Analoog aan het boek “verdween” in de week voorafgaand aan de wedstrijd de ene na de andere speler van HS1 en H20 van het toneel en van de 19 spelers die beide teams op papier samen hebben, waren er uiteindelijk maar 7 beschikbaar voor HS1 (5 HS1 en 2 H20) en 5 voor H20 (2 H20 en 3 HS1). Ook de coaches deden mee aan het verhaal, want daar bleef er maar 1 (ik dus) over voor de beide wedstrijden. Dit betekende enkele boetes voor onrechtmatige spelers en bij winst van H20 een reglementair 2-0 verlies, maar dit was zowel financieel gezien als voor de competitiestand veel beter dan niet spelen.
De dappere 5 (Max, Menno, Erwin, Thomas en Lars) hadden ergens ook wel zin om de uitdaging aan te gaan en gesteund door Jarno en mijzelf speelden we eerst in Berlicum tegen koploper Springfield 3, om vervolgens als een speer naar Bakel te rijden om daar tegen nummer 2 Yellow Sox te spelen.

Springfield 3 – HS1 : 48 – 38

Na onze spectaculaire winst thuis wisten we –mede gewaarschuwd door tegenstanders- wat we in het hol van de Berlicumse leeuw konden verwachten; een groot team, wat bestaat uit spelers die sportief zijn en gewoon leuk willen ballen en spelers die snel opgefokt zijn en met alle mogelijke middelen tegenstanders het scoren onmogelijk proberen te maken. Een illustratief voorbeeld was “het kleine blonde Berlicumse dikkertje”, wat op snelheid gigantisch veel tekort kwam tegen onze hazewindhond Erwin. In plaats van te zoeken naar een sportieve methode moest Erwin na een flinke schop tegen z’n scheen naar de bank. Zoals zo vaak hadden de scheidsrechters niets gezien en misschien is er een gat in markt in Berlicum voor een opticien?
In de wetenschap dat de wedstrijd voor ons nergens meer om ging en de meeste spelers meteen daarna nog een wedstrijd hadden, was onze tactiek erop gericht om geen blessures op te lopen en niet tegen een gigantische nederlaag aan te lopen. In deze wetenschap begon ons jongste herenteam ooit, met een gemiddelde leeftijd van ruim 19,5 jaar (als ik mezelf als coach niet meetel) aan de zware opgave.

De wedstrijd begon met normaal spel en dit was duidelijk in ons voordeel; Menno zorgde voor een 0-4 voorsprong en na scores van Lars stond er halverwege het 1^e kwart een 4-7 voorsprong op het scorebord! Een minuutje later deed Thomas er nog een schepje bovenop en stond het 8-8.
Hierna was het scoren bij ons afgelopen en kwamen we er niet meer doorheen en verloren het kwart met 19-8. Zonder uitzondering moeten onze spelers (de coach dus niet) het hebben van hun techniek en beweeglijkheid, maar tegen een team met veel spelers die letterlijk en figuurlijk te kampen hebben met overgewicht en dat van de scheidsrechters in de strijd mogen gooien op een manier die op een sumomat niet zou misstaan, wordt het lastig. Als hitsige hondjes stonden ze tegen onze spelers aan te duren, zonder dat er 1 keer voor gefloten werd. De opmerking van het publiek dat ‘we (Berlicum dus) niet te klagen hebben over de scheidsrechters’ was dan ook terecht. Voor Max, die z’n debuut bij de heren maakte, was dit meteen een “lekkere” wedstrijd, maar hij liet zich niet imponeren door de tegenstander en maakte gewoon drives naar de ring alsof hij tegen een J18 team speelde.

Hoewel de positie op de ranglijst anders doet vermoeden is dit Springfield toch niet echt een goed team, want onze 6 jonkies zouden in de overige 3 kwarten stand houden tegenover de 11 Springfielders! Als we compleet geweest waren, dan had een overwinning er zeker (weer) ingezeten, maar dat was helaas niet zo.
Omdat Springfield geen echte schutters had speelde we een losse man-to-man, waarbij de nadruk op de helpside lag als Springfield de bal inside speelde. Dit werkte prima en Springfield had niet echt een antwoord hierop. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat we het 2^e kwart wonnen met een handbalachtige 8-10 en bij rust tegen een kleine 27-18 achterstand aankeken.
Na rust begonnen we in stijl en door een 3tje van Lars kwamen we terug tot 27-21 en hield ook Jarno ons met scores in de race. De verdediging werkte goed en halverwege het 3^e kwart stond het 30-26!
Dit werkte behoorlijk op de zenuwen van Springfield, die deze wedstrijd moest winnen om in de race voor het kampioenschap te blijven en dus werd de botte bijl weer uit de kast gehaald. Onze inside acties werden onbestraft getorpedeerd en doordat ze nu wel een paar keer raak schoten, wonnen ze het 3^e kwart met 10-8 en begon het laatste kwart bij de stand 37-26.

Onder invloed van het spel werd ook door ons af en toe een klein bot bijltje gehanteerd en het was bijna komisch om te zien hoe sommige spelers van Springfield reageerde op het feit dat ze met hun eigen wapens bestreden werden. Omdat het zelfs de mogelijk slechtziende scheidsrechters wat te bont werd, kregen we in het 4^e kwart eindelijk de nodige vrijeworpen en werd nummer 27 van Berlicum op de bank gezet omdat zelfs z’n eigen spelers/coach zijn manier van foutenmaken ongewenst vonden. Na een 45-30 achterstand in de 8^e minuut konden wij er nog een klein slotoffensief uitpersen, waardoor we het laatste kwart wonnen met 11-12.
Uiteraard was dit niet genoeg, want de winst ging uiteindelijk met 48-38 naar Springfield, maar –op Erwin na- waren we de wedstrijd blessurevrij doorgekomen. Een inmaakpartij was het ook allerminst, want Springfield heeft dit seizoen thuis nog niet zo weinig gescoord; zelfs tegen Attacus hadden ze nog 72 punt. Dit laatste is trouwens min of meer wederzijds, want wij hebben uit dit seizoen nog niet zo weinig gescoord….

Voor de statistiek nog wat cijfertjes; de scores, op volgorde van leeftijd: Menno 4, Jarno 4, Lars 21, Thomas 7, Erik 2. De vrijworpen waren met 61% (11 uit 18) redelijk en beter dan de 43% (6 uit 14) van Springfield. Het zal niemand verrassen dat Berlicum het foutenmaken won; de 19-10 winst was overduidelijk.

Veel tijd om na te praten was er niet en tijd om te douchen hadden de dappere 5 ook niet, want we moesten meteen naar Bakel voor een wedstrijd tegen Yellow Sox H20. 
Max en Menno; bedankt voor jullie hulp; zonder jullie hadden we het een stuk lastiger gehad!

Deze laatste thuiswedstrijd verliep minder soepel als velen hadden verwacht. In de eerste helft probeerde Best met lange ballen de aanvallen op te zetten wat niet altijd lukte. BBC daar en tegen had een paar snelle spelers die snel in de aanval en in de verdediging waren. Veel werd er niet gescoord in deze 2 kwarten. De ruststand werd bereikt met een stand van 16-14.

Pas in het tweede deel van het 3-de kwart ging Best beter speler, waren scherper en probeerde snel de bal terug te winnen. Het 4-de kwart ging in met de stand van 29-16.  Ook in het eerste deel van het 4-de kwart ging Best met dit spel pas in de laatste 4 minuten kon BBC weer wat terug doen. Eindstand 41-26. Er staat nog 1 wedstrijd en dat is de uit wedstrijd tegen …. BBC.

Scores: Luciano 12p, Rik 8p, Niels 10p, Kees 3p, Noah 8p.

De uitwedstrijd tegen BV Rooi 2 was er een om snel te vergeten, want die verloren we onnodig met 12 punten verschil. Hoewel Rooi net boven ons staat (nu: stond) hadden we niet het idee dat ze echt veel beter waren en dus was het -bij onze laatste thuiswedstrijd van dit seizoen- tijd voor revanche! 
De bezoekers waren redelijk compleet en hadden de nodige ervaring in de vorm van spelers die ook met Rooi HS1 meedoen of gedaan hebben. Gelukkig hadden wij er daar ook 2 van: Lars speelt ook mee met Rooi HS1 en ik heb jaren geleden (nog ruim in de vorige eeuw, zo rond 1990) ook nog in Rooi HS1 gespeeld.
Op onze bank werd dit toegelicht met de opmerkingen: dat er toen nog onverharde velden waren, basketbal met dubbel ‘a’ en een ‘h’ geschreven werd en er nog houten ringen waren.

Na 2 aanvallen balverlies geleden te hebben openende Boy de score door als een scherpschutter een drietje feilloos raak te schieten. Onder het motto 3x is scheepsrecht, deed hij dat nog 2 keer in het 1e kwart en er zijn weinig spelers in onze club (geweest) die in 1 kwart 3 drietjes raakschoten uit 3 pogingen.
Ook het vrijeworpschieten ging goed, want Lars (met vermomming) schoot er 4 uit 4 raak. Dit alles tikte lekker aan op het scorebord en toen Jarno, Thomas en Marcel ook nog meededen met het puntenfestijn keek Rooi na het 1e kwart tegen een 27-14 achterstand aan.

Dit hadden ze niet verwacht en in het 2e kwart gingen we op dezelfde manier door, onder toeziend oog van Dion en el muchacho (Spaanse Boy, of Thomas jr.) die ook op de spelersbank zaten.
De laatste trainingen hadden we geoefend op de aanval tegen een zoneverdediging en misschien kwam het hierdoor dat we dit keer geen enkele moeite hadden met de zoneverdediging van BV Rooi. Met snel rondspelen werd steeds de vrije man gevonden, die of naar de ring kon gaan, of een vrij schot kon nemen.
Ook in dit kwart scoorde weer 4 verschillende spelers en na een 3tje van Nikola stond er een 45-27 ruststand op het scorebord. Het 2e kwart hadden we dus gewonnen met 18-11.

In het 3e kwart was bij ons af en toe de concentratie weg en leek Rooi zich haast al neergelegd te hebben bij de aankomende nederlaag. Beide teams leden veel balverlies en bij het afmaken zat weinig geluk. Het tempo bij Rooi zakte, maar Jan en Erwin hielden zoals altijd het tempo hoog, waardoor we de nodige kansen kregen. Toch liepen we ook dit kwart, wat we met 12-10 wonnen, weer wat verder uit en hadden wij het begin van het 4e kwart een comfortabele 57-35 voorsprong.

In het begin van het 4e kwart werd er meteen goed gescoord en liepen we verder uit naar 62-37 en leek de overwinning al bijna binnen. Rooi kwam nog wel iets terug, maar terwijl de wedstrijdklok verder tikte bleef de voorsprong ca. 20 punten. Dit gaf mij de gelegenheid om ook even mee te doen en nadat de eerste doelpoging mislukte (omdat de Rooise speler wist wat ik zou doen) was de 2e wel raak. Onze overwinning kwam geen moment in gevaar; deze sportieve wedstrijd eindigde in een 74-52 overwinning voor ons en de revanche was een feit!
Al weer de 5e overwinning op rij en het team begint steeds beter te draaien. Door deze overwinning eindigen we onafhankelijk van het resultaat van de laatste wedstrijd net boven BV Rooi op 5e plaatst.

Na de wedstrijd werden Bram Krol en Jan Wieling nog bedankt door het team voor het fluiten van bijna alle wedstrijden van HS1 dit seizoen.

Tot slot de cijfers op alfabetische volgorde: Boy 11 (3 3p), Erik 2, Jan 2, Jarno 4, Lars 24, Marcel 8, Nikola 10 (2 3p), Thomas 13. Het 3tjes schieten wonnen wij afgetekend met 5-0, evenals het fouten verzamelen (16-7) en ook waren onze vrijworpen met 56% raak net wat beter dan de 46% van Rooi.
Nr. 27 (13 p) hadden we dit keer aardig in bedwang en daardoor kwam het grootste gevaar van Nr. 10 (14 p). Center Nr. 21 had nog 8 punten en de rest van de punten was verdeeld over de anders spelers.

De coach

Op deze zonnige dag hadden de jongste spelers van BC Best geen kind aan BC Lieshout. Alhoewel de gasten de eerste score noteerde was het daarna BC Best alleen BC Best. In het eerste kwart waren er al fraaie scores van Niels en Noah van onder het bord en Luciano met mooie lay-up/schoten. Vooral de press op de bal ingooi leverde snel bal bezit op voor BC Best die veel kansen daardoor kon benutten en verzilveren.

Het 2-de kwart begon bij de stand 20-6. En weer maakte de gasten de eerste score. Met veel snel bal bezit voor Best veel gemiste kansen en fraaie scores en dit maal kon ook Kees (die niet helemaal in de wedstrijd zat) scoren. Onze gasten konden door snelle aanvallen wel een aantal fraaie kansen creëren maar helaas niet benutten. Ja, BC Best ook verdedigen hoort erbij dus ook snel terug komen. Ruststand 38-8.

Na de rust gaf Best nog meer gas. Met een fraaie score van Musa. Bij de stand 50-10 ging BC Best over op een half-court verdediging en konden onze gasten rustig aan de opbouw beginnen, althans dat was de bedoeling. Want zodra de bal over de middenlijn ging was het de prooi voor Best en ging het weer over op de aanval. Ook Rik kon deze keer scoren nadat hij een aantal kansen helaas had gemist. 

Het laatste kwart begon met de stand 64 – 10. Wat we nu wilden bereiken is dat iedereen een score op z’n naam had. Dit lukte wonderwel want in de 4-de minuut scoorde Thijs en 2 minuten voor tijd had ook (snelle) Justin zijn score te pakken. In het laatste deel kon ook onze gasten een paar fraaie schoten verzilveren. Eindstand 86 – 22.

Met nog 3 wedstrijden voor de boeg lukt een top klassering voor de hand. Of het de 1-ste plaats word hangt af van BC Deurne of deze een misser hebben en een wedstrijd verliezen, maar gezien de sterkte van het team zal dat waarschijnlijk niet gebeuren. Maar je weet maar nooit, de bal is rond !

Scores: Luciano 31p, Rik 2 p, Niels 33p, Kees 2p, Justin 2p, Musa 2p, Noah 12p en Thijs 2p

Achilles 2 is traditioneel een lastige tegenstander voor ons. Van dit clubje houthakkers werd vorig seizoen tweemaal verloren en dit seizoen hadden we uit maar net gewonnen met 58-60. Nu moesten we thuis en zonder Thomas en Jarno (en Robert) zou het niet makkelijk worden. Na de openingsscore van Lars stonden we met 2-0 voor, maar 5 minuten later hadden wij er nog steeds 2 en had Achilles er 6; 2-6 dus. Hierna scoorde Erwin uit de fastbreak (en later nog met een schot), schoot Martin 2 vrijeworpen raak, scoorde Lars nog 2 keer en sloot Nikola het kwart af met een score. Wij hadden er toen 14 en Achilles had er 9; dus 15-9.

Halverwege het 2e kwart was onze score o.a. dankzij fastbreaks van Boy opgelopen tot 25, terwijl Achilles er 17 had. Echt wegkomen konden we niet, want de minizone van Achilles leek wel een woud van uitgestoken armen en benen. Normaal gezien zouden we al “-tig” drietjes gehad hebben, maar die vielen niet; het enige wat viel waren spelers van beide teams, waarbij een Achillesspeler z’n best deed om met theatraal vallen en luid gebrul een Oscar te bemachtigen. Halverwege het 2e kwart bij de stand 27-20 stopte wij lange tijd met scoren terwijl Achilles de nodige keren op de vrijeworplijn mocht staan.

We kwamen zelfs nog achter met 27-29, maar dankzij een score van Jan gingen we met een gelijkspel (29-29) de rust in.

Het moest dus anders; sneller en beter. In het begin van het 3e kwart hadden we diverse steals en door scores van Nikola, Boy, Jan en Lars stonden we binnen 2 minuten voor met 37-29. Deze snelle 8 punten zouden uiteindelijk het verschil gaan maken tussen winnen of verliezen, maar dat wisten we toen nog niet. De rest van het kwart hielden de teams elkaar aardig in evenwicht, waarbij een belangrijk deel van onze punten door not-shooting-center Marcel gemaakt werden. We hadden verder uit kunnen lopen, maar niet alleen de 3tjes werd massaal gemist; ook van de vrijeworpen schoten we er in het 3e kwart maar 2 van 7 raak.

Het 4e kwart begon bij de stand 48-41 en werd door een 3punter van Achilles meteen spannend: 48-44. Hierna scoorde Lars (50-44) en deze 6 punten voorsprong zouden we de rest van de wedstrijd houden. Behalve Martin misten we weer de nodige vrijeworpen terwijl Achilles er 6 van de 6 raakschoot.
De tijd verstreek in ons voordeel en Lars en Jan kwamen met 5 fouten op de bank terecht, maar toen zat ‘de Marinier’ van Achilles er al.
Wij namen de tijd en speelde het rustig uit. Achilles liet met emotioneel spel nog zien dat ze de regels van het Grieks worstelen ook kende; dit was meteen hun Achilleshiel omdat dit niet mag in een basketbal wedstrijd.
De wedstrijd eindigde na een 3tje van Achilles met 62-56 en toen konden we van het mooie weer gaan genieten.
Ook nu tot slot weer de cijfertjes; op volgorde van rugnummer: Erwin 4, Boy 8, Jan 4, Martin 4, Lars 18, Marcel 12 en Nikola 12.
De P’s waren met 18-18 gelijk verdeeld, maar Achilles won het afstandsschieten met 3-0 en het vrijeworpschieten met 68% (13 van 19) tegen 50% (10 van 20).
De punten werden bij elkaar geha(r)kt door Nr. 17: 20 (met een mooie/lastige onderhandse lay-up!), Nr. 11: 12 (met 2 3tjes), Nr. 10: 9, Nr. 8: 6 en Nr. 15: 4.

De coach

Onze uitwedstrijd van 1 april tegen Jink vervalt (geen aprilgrap) en daarna moeten we nog 2 keer vol aan de bak: thuis tegen BV Rooi (wat afgelopen weekend thuis vet gewonnen heeft van OBC) en uit tegen Springfield.